Na al het gezeur van mij over DS hadden hij en mijn vriendin M gemaild met elkaar. Doordat er iets in stond over mijn collega's stuurde ze het door en natuurlijk ging ik flink over de zeik. Dus een hele mail naar hem waarop ik er een terug kreeg van hem.

En die bracht mij flink aan het huilen...voor het eerst sinds tijden weer...ik heb een zo eerlijk mailtje terug gestuurd maar ik weet dat ik nog niet eerlijk ben...Ik heb het niet alleen moeilijk als ik naar stil in mij of rosanne luister om mijn kleine kindje maar ook om hem..en waarom?!?! misschien heeft iedereen gelijk en heeft het wel degelijk met die kleine meid te maken...

ik heb me echt serieus nog nooit zo leeg en alleen gevoeld. En alleen zou niet hoeven...ik heb zoveel mensen om me heen, vrienden, vriendinnen, (ex)collega's en iedereen is zo lief.

En dan is daar D nog n P of K die allemaal meer dan vriendschap willen maar ik niet, met D probeer ik het nu wel en he prettig om hem om me heen te hebben wanneer ik me rot voel, of in zijn sterke armen in slaap te vallen en wakker gekust te worden door hem maar is dat niet gewoon gebruiken??

Begrijp me niet verkeerd, D is leuk, hij is grappig lief, sportief, heeft een vreselijk mooi lichaam en ja dat er een hoop meiden zijn die hem ook erg graag in hun bed willen hebben telt ook wel een beetje mee.

Misschien heeft M(y) gelijk en moet ik gewoon een tijdje single blijven, alles een plaatsje geven en uitzoeken wat ik precies wil. Want hij weet dat als ik een kans krijg zoals in april en mei ik direct mijn spullen opsla, mijn huis opzeg en mijn spullen pak en vertrek naar het buitenland. Maar zoals M(y) ook zei ook daar zal het verdriet me achter volgen en ook daar moet ik alles een plaatsje geven...toch is het nu zo verdomd verleidelijk en lijkt het zo makkelijk om te doen.

Net op Hyves en een erg leuke blog gelezen....ja over mannen.

De verschillende type's: Players, wannabe players, de schatjes en ja vooral de Badboy's worden hier opgenoemd. En zoals verwacht erg veel reacties van veel meiden. Ook ik heb die fout vallen op de Badboy types die ook nog eens de grootste players zijn. K. was een schatje en zoals in die blog omschreven zijn wij vrouwen het dan die hun harten breken. D. is ook zo'n type...geen player maar het badboy soort.....en ja heel fout om door te gaan. Of heel fout om hem zo te zien.....want in al die tijd dat ik hem ken is hij nog nooit met een grietje mee naar huis gegaan, heeft hij lang een vaste relatie gehad. Maar goed, hij weet dat hij leuk is, dat hij een lichaam heeft waar Matthewe Maconaughy jaloers op zou zijn.............Of ben ik gewoon te voorzichtiig na player/badboy DS? het zou kunnen. Volgens K ben ik dat ook, en mag ik D en DS niet over heen kam scheren....maar een keer je hart gebroken dan kijk je toch wel uit.

En als ik naar D kijk zoals hij heerlijk in mijn bed ligt te slapen....op het zelfde plekje als DS en op hetzelfde kussen dan wordt ik warm van binnen want ja D is wel heel erg leuk en kom op hij ligt in mijn bed, zijn armen had hij vanacht om mij heen. Maar toch zet zo'n blog je wel weer aan het denken, want waarom gaan wij vrouwen altijd voor de mannen die het gewoon niet waard zijn? en laten we de schatjes links liggen? de mannen die het verdienen en die je alleen op een voetstuk plaatsen, je niet bewust kwetsen ? Waarom bestaan die verdomde players en badboys eigenlijk.....zet ze op een eiland met zijn alle en gooi er een bom op.....probleem opgelost zoals het antwoord van vriendin M laatst luiden...